Książka miesiąca: "ATRAMENTOWE SERCE"

„Atramentowe serce” to opowieść o sile i znaczeniu wyobraźni w ludzkim życiu, a także o magii książek. Autorka – Cornelia Funke w niezwykły sposób opowiada historię Maggie
i jej ojca – Mortimera.
Pewnej deszczowej nocy Mo (tak nazywa swojego ojca Maggie) nie mający pojęcia o tym, że jego głos ma niezwykłą moc, przez przypadek „wyciąga” z czytanej książki pt. „Atramentowe serce” trzech fikcyjnych bohaterów: Capriorna, Bastę
i Smolipalucha – trafiają oni do rzeczywistego świata. Jednak
z tą niezwykłą umiejętnością kryje się coś mrocznego – ze świata ludzi znika tyle osób, ile przybyło z książki! Spytacie pewnie „co dzieje się z tymi, którzy znikają z naszego świata?” Otóż zaczynają oni żyć na kartach powieści.
Podobnie było także w przypadku Mo: gdy Maggie miała trzy lata – Mortimer czytał bowiem swojej żonie Teresie „Atramentowe serce”- wówczas książka wciągnęła – dosłownie – Teresę, a także jej dwa koty. Tak oto zaczyna się ta fascynująca opowieść pełna magii i czarów.
Uważam, że sposób w jaki autorka przedstawia tę historię jest rewelacyjny. Podchody, intrygi, zabawy z ogniem i wreszcie rogate, dziwne zwierzątko – wszystko tworzy niesamowitą atmosferę. Dalsze losy Maggie możecie śledzić w kolejnych częściach „Atramentowej trylogii” czyli w książkach: „Atramentowa krew” oraz „Atramentowa śmierć”.
Myślę, że warto polecić całą serię.



Oprac. Angelika Szlósarczyk, kl. 5a

Ciekawostki #3

Początki zakonów rycerskich

Pierwsze zakony rycerskie powstawały głównie na Ziemi Świętej, wkrótce po zdobyciu przez Krzyżowców Jerozolimy. Początkowo głównym zadaniem zakonów była opieka nad przybywającymi z Europy chrześcijańskimi pielgrzymkami. Zapewniano również ochronę podróżnym przed napaściami Saracenów.
Po pewnym czasie zakony uzyskały specjalne przywileje
i liczne nadania ziemskie. Wraz ze wzrostem zamożności oraz liczebności, zmieniła się też ich rola. Głównym zadaniem rycerzy stała się zbrojna walka z niewiernymi.
Zakonni rycerze wybornie wywiązywali się z powierzonego im zadania. Doskonale uzbrojeni, doświadczeni, a przede wszystkim – zdyscyplinowani, stanowili potężną siłę, wychodząc zwycięsko ze starć z przeważającymi liczebnie wrogami.


oprac. Dariusz Ochman, kl. 5b

Humor :-)

Mama pyta się Jasia: 
- Jasiu , dlaczego nie umyłeś zębów? 
- Bo mydło mi się nie zmieściło do buzi.  

Jasiu mówi do swojego kolegi: 
- U mnie w domu modlimy się przed każdym posiłkiem. 
Na to kolega odpowiada: 
- U mnie nie. Moja mama bardzo dobrze gotuje. 

Jasiu za karę miał w domu napisać  100 razy „Nie będę mówił nauczycielce na ty”. W poniedziałek Jasiu przynosi kartkę nauczycielce, a ta zdziwiona pyta: 
- Jasiu, ale dlaczego napisałeś to aż 200 razy?! 
- Żeby zrobić Ci przyjemność! 

Przybiega Jasiu na stację benzynową  z pustym kanistrem na benzynę. Sprzedawca pyta:
-Jasiu co się stało? Pali się? 
Jasio odpowiada 
-Tak, moja szkoła, ale już przygasa. 

List wuja do Jasia: 
"Przesyłam ci te 10 zł, o które prosiłeś. Pamiętaj tylko na przyszłość, że 10 pisze się z jednym zerem!”

- Jasiu, znasz liczby? 
- Znam, tato mnie nauczył! 
- To powiedz, co jest po sześciu? 
- Siedem. 
- Świetnie, a po siedmiu? 
- Osiem. 
- Brawo, nieźle cię tato nauczył, a po dziesięciu? 
- Walet!



oprac. Patrycja Wróbel, kl. 6b

Powtórka z Wiktorią

Przymiotnik – odmienna część mowy, odpowiadająca na pytania: jaki? jaka? jakie?
Wyróżniamy trzy rodzaje stopniowania przymiotników: opisowe, nieregularne oraz proste.
PROSTE – np. miły, chudy
OPISOWE – np. miękki, komfortowy
NIEREGULARNE – np. zły, dobry

St. równy -> St. wyższy -> St. najwyższy -> Stopniowanie
Miły -> Milszy -> Najmilszy -> PROSTE
Miękki -> Bardziej miękki -> Najbardziej miękki -> OPISOWE
Zły -> Gorszy -> Najgorszy -> NIEREGULARNE

W podobny sposób stopniuje się przymiotniki w języku angielskim, na przykład:
St. równy -> St. wyższy -> St. najwyższy -> Stopniowanie
tall -> taller -> the tallest -> proste
exciting -> more exciting -> the most exciting -> opisowe
good -> better ->the best -> nieregularne

oprac. Wiktoria Stanclik, kl. 6b

Cześć!

Nazywam się Kacper, chodzę do piątej klasy. Interesuję się informatyką. W wolnym czasie lubię grać na komputerze.

Grudniowa okładka naszej gazetki :)

Książka miesiąca: "ERAGON"

Czytając „Eragona” przenosim się w świat czarów, magii
i oczywiście... smoków! „Eragon” to fantastyczno-przygodowa opowieść o nastoletnim chłopcu, który pewnego dnia znajduje jajo smoka. Po kilku miesiącach bohater dowiaduje się, że jest Smoczym Jeźdźcem.
Po utracie swojego wujka Eragon musi uciekać przed potwornymi Ra'zacami, którzy za wszelką cenę próbują oddać go w ręce złego króla Galbatroixa. W podróży towarzyszą mu: smoczyca Saphira i Brom. Razem przeżywają mnóstwo wspaniałych i zarazem dramatycznych przygód.
Uważam, że piętnastoletni Ch. Paolini – autor książki, ma naprawdę wspaniałą wyobraźnię. Polecam tę powieść na długie zimowe wieczory.


I niech wasze miecze pozostaną ostre!
Angelika Szlósarczyk

Świąteczne tradycje

W Polsce na Wigilię, zgodnie z tradycją, przygotowuje się 12 potraw. Niektóre z nich to: żurek, barszcz z uszkami, karp, kompot
z suszu, kluski z makiem, itp.
Na początku wieczerzy jedna osoba z rodziny czyta fragment Pisma Świętego. Wszyscy zebrani przy odświętnie nakrytym stole dzielą się opłatkiem i składają sobie życzenia.
Oprócz miejsc przygotowanych dla zaproszonych gości jest jedno puste miejsce, zostawione dla niezapowiedzianego gościa. Pod obrus daje się pieniądze lub siano.
Po kolacji otwierane zostają prezenty, znajdujące się pod pięknie przyozdobioną choinką.

Polskie świąteczne tradycje spisała
Magdalena Adamska

Nasze zwierzaki

Nela - suczka york share terier:
Moja mała pupilka ma długie włosy koloru czarno-szaro-brązowego. Ma krótkie nogi, sterczące uszy i mały pyszczek. Jada gotową karmę, czasami przygotowuję jej coś w domu. Jest ciekawska i zadziorna. Lubi aportować i biegać. Jej ulubioną zabawą jest gryzienie chusteczek higienicznych i roznoszenie ich po całym domu.
Lubię swojego psa, który w szybkim czasie stał się prawie członkiem naszej rodziny.
Właściciel - Kamil Owczarz



Rutterkin – zwany Rutkiem:
Nie jest to zwykły kot. Już samo imię - wywodzące
się z demonologii i oznaczające strasznego potwora
pożerającego dzieci – mówi samo za siebie.
Na pozór niczym niewyróżniający się dachowiec –
w czterech ścianach naszego domu jest tyranem
(organizuje mi pobudki o nieludzkiej porze, zawsze
głośno pomiaukuje na różne tematy, a do tego uwielbia
moczyć łapy w cudzej kawie...).
Tak czy inaczej wszyscy członkowie mojej rodziny
pozostają pod wielkim wrażeniem kociej inteligencji i uroku – i czasami wręcz dosłownie - pozwalają Rutkowi wchodzić sobie na głowę.
Właścicielka – nauczycielka: Katarzyna Krywult

W następnym numerze dowiemy się więcej m.in. o pupilach
p. W. Stasickiego

Co wiem o Narodowym Święcie Niepodległości?

Narodowe Święto Niepodległości to polskie święto narodowe, obchodzone co roku 11 listopada, dla upamiętnienia rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości w 1918 po 123 latach rozbiorów.
Dzień 11 listopada ustanowiono świętem państwowym po raz pierwszy w 1937 roku. W latach 1939-44 podczas okupacji hitlerowskiej oraz w okresie od 1945 do 1989 roku, w czasie rządów komunistycznych obchodzenie święta 11 listopada były zakazane. Dopiero w roku 1989 - ustawą Sejmu - przywrócono obchody tego święta, od tego roku Święto Niepodległości jest najważniejszym świętem państwowym, a dzień 11 listopada jest dniem wolnym od pracy.
Święto obchodzone jest w całym kraju, lecz najważniejsze obchody odbywają się w Warszawie na placu Józefa Piłsudskiego pod Grobem Nieznanego Żołnierza. Także w naszej szkole odbyła się uroczysta akademia z okazji rocznicy odzyskania niepodległości.